Nahide Babashlı Çıkmadık Can

Seni andırır gördüğüm her yüz zaman zaman
Geçer gibi ama geçmedi henüz
Yokluyor bazen çekilir başa gelen;
Giden kaybeden midir hep yoksa sabreden?

Rüyamda gördüm gelmiştin bana
Açmıştın kollarını sarmıştın ama…
Uyandım ağladım gerçek sandım;
Keşke dursaydı kalbim ölseydim o rüyada

Çıkmadık can bile küstü ümitten
İnsan sevebilir mi ten tene değmeden?
Söz geçiremiyorum kalbe: “Dur özleme”
Seni düşünüyor hep durdurak bilmeden